Zanim zasiądziemy do stołu, zazwyczaj dopada nas zmęczenie. W codziennym zabieganiu, borykając się z trudnościami utrzymania domu czy wychowania dzieci, łatwo jest stracić z oczu to, co najistotniejsze. Częściej niż o cudzie narodzin, rozprawiamy o polityce, kryzysie ekonomicznym czy podziałach, które sami tworzymy. Wykluczamy oponentów, przyklejamy łatki i zapominamy, że pod tymi wszystkimi warstwami lęku kryje się nasza wspólna, niezbywalna godność.

Betlejem uczy nas jednak zupełnie innego patrzenia – patrzenia oczyma wiary w pospolitą codzienność. To tam Bóg pokazuje nam, że godność nie zależy od pozycji, sławy czy przywilejów, o które tak zaciekle walczymy w naszym ludzkim „savoir-vivre”. Prawdziwa wielkość objawia się w pokorze, w umiejętności bycia z drugim człowiekiem bez szukania własnej odpłaty.

W nagraniu, które znajdziecie poniżej, wracam do pytania o to, jak „smakować” obecność Boga w naszym zwyczajnym życiu. Czy potrafimy jeszcze zdumieć się faktem, że nasza wartość jest nam dana raz na zawsze, niezależnie od tego, jak bardzo czujemy się czasem „niegodni” czy „wykluczeni”?.

Zapraszam do wspólnego wysłuchania i chwili zatrzymania nad tym, co w nas najbardziej ludzkie, a przez to – Boże.

Share

Dlaczego? Bo temat, który wtedy poruszyliśmy z Tomkiem Bilickim, nic nie stracił na ostrości. Wręcz przeciwnie.

Rozmawiamy tam o św. Józefie, ale nie o tym z gipsowej figurki, który zawsze wie, co robić. Rozmawiamy o mężczyźnie, któremu właśnie zawalił się świat. O facecie, który chce oddalić Maryję nie dlatego, że jest „sprawiedliwy” w jakimś faryzejskim sensie, ale dlatego, że po ludzku się boi.

Jeśli tegoroczny Adwent jest dla Was bardziej czasem niepokoju niż „anielskich dzwonków”, posłuchajcie tej rozmowy. Padają tam ważne słowa o tym, że agresja bywa tylko maską strachu (metafora „osiłka”), a Bóg najskuteczniej działa wtedy, gdy my – tak jak Józef we śnie – w końcu odpuszczamy kontrolę.

Dobrej niedzieli i odwagi.

Share Arkadiusz Lechowski

Często mamy do Boga żal, że nie działa tak, jak sobie zaplanowaliśmy. Że nie ma “ognia”, który natychmiast wypali zło, a nasze problemy nie znikają jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Jan też musiał zderzyć swoje wyobrażenia o Mesjaszu z rzeczywistością.

To nagranie sprzed lat przypomina, że zwątpienie to nie grzech, ale prawo każdego wierzącego. Czasem trzeba stracić swoje wyobrażenia o Bogu, żeby spotkać Go takiego, jakim jest naprawdę. Zapraszam do krótkiej refleksji.

Share Arkadiusz Lechowski

Tylko co to właściwie znaczy? I kto może być zbawiony?

W rozmowie sprzed kilku lat próbujemy rozplątać te pytania – spontanicznie, bez reżyserii, przy kawie. Bo nawrócenie to nie tylko „przestań grzeszyć”, ale coś głębszego: zmiana perspektywy, odwrócenie się od tego, co nas zamyka, i otwarcie na Tego, który nas szuka.

Warto wrócić do tej refleksji – zwłaszcza teraz, gdy adwentowy pęd łatwo zagłusza ciszę potrzebną do rzeczywistego czuwania.

Zapraszam do obejrzenia. ☕

Korzystając z faktu, że cykl czytań liturgicznych powtarza sie co kilka lat, chcę przypomnieć archiwalną refleksję z cyklu „Słowo przy kawie”. Jest to nagranie sprzed jakichś 7 lat.

O co tak naprawdę chodzi w chrześcijańskim czuwaniu? Jak widzimy w wideo: to nie jest choroba ani czekanie na złodzieja, ale po prostu tęsknota za spotkaniem z Kimś, kogo kochamy.

Wówczas do tego projektu zaprosiłem m.in. Tomasza Bilickiego, który wśród różnych rzeczy którymi się zajmował parał się wówczas dziennikarstwem. Jestem mu za to wdzięczny jak również całej ekipie z którą wówczas współpracowaliśmy.

Zapraszam do refleksji. ☕