Kilka miesięcy temu rozmawiałem z redaktor Izą Berkowską w Radiu Łódź o tym, jak Kościół naucza o pokoju i wojnie. O przejściu od koncepcji „wojny sprawiedliwej” do „uprawnionej obrony” — i dalej, w stronę rozbrojenia. W czasie, gdy za wschodnią granicą trwa wojna, a my cieszymy się ze wzmacniania potencjału obronnego, moje słowa dla niektórych mogły się wydawać naiwne, zbyt pacyfistyczne.

Dziś, 1 stycznia, Kościół obchodzi Światowy Dzień Pokoju. Leon XIV opublikował orędzie zatytułowane „W kierunku pokoju nieuzbrojonego i rozbrajającego”. Powołując się na Jana XXIII, przypomina: prawdziwy pokój „musi się opierać nie na równowadze sił zbrojnych, ale jedynie na wzajemnym zaufaniu”. I patrząc na dzisiejszy wyścig zbrojeń — prawie 2 700 miliardów dolarów rocznie — nazywa tę logikę irracjonalnością.

To nie utopia. To głębszy sens pokoju, o który Kościół upomina się od dziesięcioleci.

Zachęcam do wysłuchania tamtej rozmowy — i do konfrontacji z orędziem papieża.

link do podkastu

Nasze Centrum od początku było i będzie przestrzenią realnego pomagania – miejscem, gdzie wspieramy rodziny, prowadzimy szkolenia, towarzyszymy ludziom w trudnych momentach. Ale wierzymy, że muzyka i sztuka mogą być częścią tego wsparcia. Stąd ta współpraca i plany na cykl kolejnych koncertów.

Tym razem wydarzenie miało podwójny wymiar. Z inicjatywy Anny Cymmerman zorganizowaliśmy zbiórkę na rzecz Domu Samotnej Matki im. Stanisławy Leszczyńskiej, prowadzonego przez Siostry Antonianki – placówki, która znajduje się tuż obok naszego Centrum i wspiera kobiety w najtrudniejszych momentach życia.

Przed koncertem rozmawiałem o tym wydarzeniu w ŁWD na żywo - zobacz pełna rozmowę - materiał od 8:45

Kiedy pomoc wyrasta z wdzięczności za to, co sami dostaliśmy od życia – od ludzi, od Boga – przestaje być jałmużną. Staje się aktem solidarności. I ma w sobie moc rozszerzania się dalej.

Koncert to pokazał. Muzyka poruszyła serca, a konkretne wsparcie trafiło tam, gdzie było potrzebne.

Zobacz rozmowę w ŁWD - materiał od 8:45

Grudzień, czas Adwentu – kiedy wszyscy mówią o pomaganiu. I czas, kiedy mamy najmniej czasu, żeby naprawdę kogoś zobaczyć.

Przed rozmową w programie “Konkretnie” (TVP3 Łódź) zadałem sobie pytanie: czemu właściwie temat pomagania może wydawać się… nieatrakcyjny? W zabieganiu nie mamy na niego czasu. A jeśli już pomożemy, to często z poczucia obowiązku, a nawet przymusu. Czemu czasami tak łatwo się usprawiedliwiamy, że pomocy nie udzielamy?

Wdzięczność zamiast litości

Myślę, że problem leży w perspektywie. Stawiamy się w pozycji „dawcy” – kogoś, kto z góry pochyla się nad potrzebującym. To błąd. Zanim pomożesz, przypomnij sobie, ile razy sam takiej pomocy doświadczyłeś.

Nie chodzi tylko o wsparcie materialne. Pomyśl o kimś, kto cię wysłuchał, gdy byłeś na dnie. O milczeniu, które nie oceniało. O obecności, która nie wymagała od ciebie perfekcji. Uświadomienie sobie tej otrzymanej pomocy budzi w nas realną wdzięczność – i to ona, a nie litość czy obowiązek, otwiera nas na drugiego człowieka.

Kiedy pomagam z wdzięczności za to, co sam dostałem, mój gest przestaje być jałmużną. Staje się aktem solidarności. A dobro – to warto pamiętać – ma tendencję do rozszerzania się. Kto otrzyma pomoc w sposób godny, czuje wdzięczność, która kiedyś uruchomi kolejny gest pomocy.

Traktujmy grudniowy czas jako okazję do wyćwiczenia w sobie „nawyku” pomagania – czegoś, co zostanie z nami przez cały rok. Bo zawsze wokół nas będą ludzie potrzebujący wsparcia.

W rozmowie z redaktorem Markiem Krzciukiem rozwijam tę myśl dalej: dlaczego wdzięczność jest silniejsza niż obowiązek, jak przestać usprawiedliwiać się brakiem czasu i dlaczego grudniowa pomoc powinna być treningiem, a nie jednorazowym gestem.

Zobacz rozmowę - TVP3 Łódź, "Konkretnie"

Share

Zależało mi, aby w tym wywiadzie wybrzmiała jedna, kluczowa kwestia: Łódź nigdy nie była dla Kardynała „trampoliną” do dalszej kariery. Taka logika jest mu po prostu obca, choć mam świadomość, że w Kościele pokusa traktowania posługi jako ścieżki awansu niestety istnieje. Jest to jednak myślenie mało ewangeliczne.

Rozmawialiśmy więc nie o urzędach, ale o wyzwaniach. O tym, jakiego pasterza potrzebuje dziś Kościół łódzki i w jaki sposób nowy metropolita powinien odpowiadać na realne potrzeby wiernych.

Zapraszam do posłuchania archiwum tej rozmowy.

Posłuchaj rozmowy na stronie Radia Łódź

Jako Centrum Służby Rodzinie przygotowaliśmy kompleksowe opracowanie analityczne, które ma pomóc samorządom, organizacjom społecznym i parafiom odnaleźć się w nowej rzeczywistości Planu Społeczno-Klimatycznego (PSK) i Społecznego Funduszu Klimatycznego (SFK).

Główne tezy raportu: * NGO jako „ostatnia mila”: Bez zaangażowania organizacji społecznych i Kościoła, środki na transformację nie dotrą do osób najuboższych i wykluczonych. * System naczyń połączonych: Inwestycje w ocieplenie domów muszą iść w parze ze wsparciem dochodowym i doradztwem – inaczej pogłębią ubóstwo energetyczne. * Rola doradcy: Postulujemy utworzenie funkcji Doradcy Energetycznego Społecznego – osoby, która nie tylko wypełni wniosek, ale będzie towarzyszyć rodzinie w procesie zmiany.

Raport jest naszą odpowiedzią na wezwanie do „ekologii integralnej”, o której pisze papież Franciszek w Laudato si’: troska o naturę jest nierozerwalnie związana z troską o drugiego człowieka .

Zapraszam do lektury i korzystania z tej wiedzy.

Pobierz pełny raport (PDF)